HOT IN ZUID-AMERIKA

Dit weekend vroeg ik het nog aan mijn vrienden: wanneer haalden jullie voor de laatste keer Chinees? De meesten konden het zich niet meer herinneren. Bizar hoe snel iets dat jarenlang voor exotisch en lekker stond kan verworden tot smaakloos en gewoontjes. Met gewoon ‘Chinees’ durf je bij je vriendin niet meer aan te komen, tegenwoordig haal je Thais, Japans of eventueel Turks.
Brazilië heeft absoluut geen last van dergelijke complexen, voor Brazilië is China nog relatief nieuw. Maar vooral: lukratief!

Brazilië en China behoren allebei tot de zogenaamde ‘Bric’-landen: de nieuwe, grote opkomende economieën. Landen met een giga-bevolking en naast arbeid- ook ander potentieel. En als bric inderdaad baksteen betekent zijn B en C de belangrijkste bouwsteken: de economieën van Brazilië en China groeien nog harder dan die en India en Rusland, hoewel dat laatste niet zo moeilijk is de laatste tijd. En.. Brazilië en China zijn nogal tot elkaar veroordeeld, als twee enorme wurgslangen die in beide culturen een rol spelen houden ze elkaar in een adembenemende greep. (more…)

Waarschijnlijk bracht hij zijn dochter haar school. De Universiteit waarschijnlijk, want Maria Constanza is ten slotte al 21 jaar en van uiterst goede afkomst. Of misschien was ze de collegebanken al ontgroeid en nam vader haar mee naar het werk, als PA. Of misschien ging ze gewoon winkelen. Wat haar bestemming ook was, ze kwam er niet aan.

De foto op de voorpagina is duidelijk: een wonder dat zij nog levend uit de verwrongen staalconstructie die ooit auto was kon worden gehaald. (more…)

Iedereen in Argentinië is het er over eens: de inflatie is een probleem. De snel stijgende prijzen zullen ook het belangrijkste gespreksonderwerp vormen tijdens de presidentsverkiezingen komende oktober. Maar hoe groot is het probleem eigenlijk?

Helemaal niet zo groot, aldus vertegenwoordigers van de regering. ‘Zo’n 10 % en bovendien zijn de prijzen in maart helemaal niet gestegen’, vertelt ons de minister van Economische zaken, de man met de prachtige naam Amado Boudou. ‘Bovendien stijgen de lonen harder dan de prijzen, geen probleem dus.’

De mensen in de winkels hebben andere ervaringen. (more…)

Het werd een beetje triest: River plate, één van de twee reuzen van het Argentijnse voetbal schopte al jaren geen deuk meer in een pakje boter. De vaste bespeler van het grootste stadion van het land, het Monumental waar Nederland in ’78 zijn tweede WK-finale verloor, schotelde het is steeds kleinere getalen opkomende publiek steeds minder voor. Het Ajax van de pampas, met die prachtige witte shirts met rode, diagonale baan mocht zijn handen aflikken bij het spel van onze hoofdstedelijke club, en dat wil wat zeggen. (more…)

Rodolfo Walsh was een kritische linkse journalist in het Argentinië van de jaren ’70. Zoals zo vele collega’s heeft hij maar kort verslag kunnen doen van de daden der militaire junta, die van 1976 tot 1983 alle critici vakkundig en zonder rumoer uit de weg ruimde. Hij weet dus ook niet dat er een prijs naar hem is vernoemd: de persvrijheidprijs, die elk jaar in Argentinië wordt uitgereikt.

Eind maart werd deze door Argentinië’s presidente Christine Fernandez uitgereikt aan Hugo Chavez, haar ambtgenoot in Venezuela. (more…)

Al eeuwen domineert de Cerro Rico de omgeving van Potosi. En al eeuwen domineren mijnwerkers de ingewanden van de Cerro Rico. Vanaf het moment dat de Spanjaarden er in 1545 Zilver ontdekten krioelt het er van de gangenstelsels en duizenden mannetjes die als mieren mineraalhoudende stenen naar buiten slepen. 3 eeuwen lang financierden de Spanjaarden hun oorlogen, hofhouding en andere geldverslindende projecten met het zilver uit de ‘rijke berg’. Nu het zilver bijna op is worden de laatste kilo’s zink, tin en koper uit de berg geperst. Van de 200.000 inwoners van Potosi is de helft werkzaam als mijnwerker. Taai werk: 12 uur achter elkaar steenhakken onder loodzware omstandigheden: hitte, vocht en omgeven door giftige gassen die de mijnwerkers op vroege leeftijd de adem afsnijden. De gemiddelde leeftijd is zo’n 35 jaar, vertelde een Boliviaan me tijdens mijn eigen bezoek aan de hel, zoals ik me dat herinner. (more…)

Zes maanden zat Fidel Araujo in de bak. Dat is in Ecuador vast geen pretje, hoewel een beetje geld een hoop kan doen. Fidel is majoor, dat lijkt dus wel goed te zitten, maar wel een majoor die beschuldigd werd van opruiing van het landelijke politiecorps op 30 september 2010. Niet zomaar een opruiing maar eentje die aanzette tot een staatsgreep, die kantje boord mislukte. Uiterst gevaarlijk figuur dus, die Fidel, als het verhaal ten minste klopt. (more…)

Spullen uitlenen is niet slim. Een stripboek, een schroevendraaier, een CD: ze belanden bij de lener in de kast, gereedschapkist of auto, al snel worden ze daar vertrouwd en ze vinden hun weg alleen terug als de oorspronkelijke eigenaar er naar blijft vragen of als de lener de zelfzame combinatie bezit van eerlijkheid en een goed geheugen.

Dat kan niet gezegd worden van Hiram Bingham, de ontdekklingsreiziger uit het begin van de twintigste eeuw. En al helemaal niet van de Universiteit van Yale, waar Bingham van 1912 tot 1915 de spulletjes mee naartoe nam die hij had gevonden bij Machu Pichu. Hiram had in 1912 na aanzijzingen van indianen deze magische Incastad ontdekt, bedekt onder een dikke laag planten, bomen en ander groen. Hij vond dat hij de 46.332 kunstvoorwerpen die zijn expeditieleden opgroeven best een paar maandjes mee terug mocht nemen naar de VS. Vonden ze leuk op de Universiteit, prima PR zo.

100 jaar, een rechtzaak tegen Yale, een door president Garcia opgezette internationale campagne waarin het cultutureel erfgoed wordt teruggeeist, een beroep op president Obama, dit alles later keerden vorige week de eerste 363 ‘objecten’ (waaronder complete skeletten) en 1000 scherven terug op Peruaanse bodem. ‘De rest sturen we volgend jaar!’, aldus de roemruchte Universiteit, dat vorig jaar inderdaad een contract ondertekende waarin een retourzending binnen 2 jaar werd beloofd.

Dat zei de jongen die mijn Kuifjes leende 25 jaar geleden ook…

Chiquita Brands International, onze bekende bananenleverancier staat in de VS voor de rechter voor een uiterst dubieuze zaak: het betalen van zowel Marxistische rebellen als ultrarechtste gewapende groepen om hun plantages te beschermen, iets wat je aan deze groepen wel kan toevertrouwen. En dat is nu juist het probleem. Het begon toen Chiquita in 1987 de FARC in dienst nam om hun gele goud te beschermen tegen de EPL, een concurrerende guerillagroep. De samenwerking duurde tot halverwege de jaren ’90, toen Chiquita de linkse rebellen aan de kant werden geschoven voor de AUC, een rechtse paramilitaire organisatie die grootgrondbezitters en drugshandelaren beschremde tegen…..de Farc. De FARC doodde in het kader van de plantagebeveiliging 254 mensen, de AUN was nog enthousiaster met 677 slachtoffers. Chiquita betaalde in 2007 al 25 miljoen dollar boete, waarmee de zaak dus nog niet was afgedaan…

De voetballertjes van Paraguay hebben in het Zuidamerikaans kampioenschap onder 17 jaar met 2-0 gewonnen van Venezuela, het eeuwige lelijke eendje onder de Latijnse voetballanden. Hiermee eindigen ze als tweede in groep B, net achter Brazilie, dat Colombia met 5-1 verpulverde. Paraguay was ff goed Zuidamerikaans gek geworden toen ze een krappe week geleden met 2-1 van datzelfde Brazilie wonnen: